زوپیر سردار سپاه جاوید

بشنو از ژرفاي تاريخ

zoopir — Tue, 06 May 2008 07:20:18 GMT

بنام خدای پارسیان

فرزندان ايران

من زوپير سردار گارد جاويدان از سپاه داريوش شاه هستم

و شما نواي مرا از ژرفاي تاريخ سرزمين خود مي شنويد

من زين پس براي شما خواهم نگاشت آنچه بر اين سرزمين رفت

و شما نيز از روزگاران خود برايم بگوييد تا بدانم چه بر ايرانمان مي گذرد.

نيمروز در پارسه

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:20:09 GMT

نيمروز به پارس رسيدم
دو روز اسب تاختم واينک کاخ شاهي در پيش رويم بود
پيش از آنکه به خانه بروم يکسر بديدار شاه شدم
بايد به اوميگفتم که دشمن چه در سر دارد
چون به تالار رسيدم داريوش شاه نگران ايستاده بود
چون نزديک شدم مرا نزد خود خواند و گفت:
دژخيمان چه در سر دارند زوپير ؟
گفتمش آشوب گرچه هنوز کاري نکرده اند
بي درنگ گفت آماده رفتن باش !
دوشب نزد خانواده ات باش سپاه را آماده رفتن کن
فرداي آن روز من تو و لشگر را همراهي خواهم کرد !
***
آشوب سرزمين باختر بالا گرفته بود و داريوش شاه تنها به من تکيه داشت
از آغاز پادشاهي داريوش هر روز بدخواهان آشوبي برپا کرده بودند
و زنان و کودکان و مردم بي پناه را کشته بودند
در راه خانه در اين انديشه بودم که شاهنشاه چرا خود اينبار سپاه را رهبري ميکند
اين کار تازه اي نبود اما آشوب اينبار هم چيز بزرگي نبود
چرا که سپاه جاويدان پشتيبان ايرانيان بود .....

در راه خانه

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:19:42 GMT

پس از آن بسوی خانه رفتم
صد روز بدور از خانواده بودم و اينک برای رسيدن به آن دلم در تب و تاب بود
از ميان پرچين های خيابان شهر گزشتم و در ميدان بزرگ به تنديس فرو هر نگاهی کردم
چه با شکوه و چه جاودانه به چشم مي آمد !
از کنار باغچه های گل و ياس و درختان سرو به پيشگاه خانه رسيدم ؛ خسته و گرد آلود.
فرياد شادی کودکانم برخاست
همسر زيبايم با فرياد کودکان سراسيمه بيرون شد و با اشک پيشوازم آمد
آغوش همسر و فرزندانم اميد را بجای خستگی نشاند

چه زيباست باز گشت سرداری پيروز ...

شهر در آتش

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:19:14 GMT

نيمه شب است و هما در ميان آتش بال و پر ميزند

فريادهاي سربازان و صداي ارابه ها گوش را مي آزارد
دود و آتش شهر را تيره و تار كرده
مردان كشته بر زمين كودكان آواره و زنان نالان
سربازان دلاور تا دم مرگ شمشير ميزنند و تير و پيكان چون باران بلا ميبارد
دشمن از هر سو به شهر ميتازد
من سراسيمه به هر سو ميدوم كسي به فرمان من نيست
چكاچاك شمشير ها گوشها را پر كرده
كاخ شاهي نشان بزرگي ايرانيان در ميان آتش ميسوزد
و فرياد دشمن مست چون نواي بوف دل را به هراس مي اندازد
چه شب شومي
در ميان خاكستر ها به دنبال چه ميگردم؟

با همه توان فرياد زدم : منم زوپير . . . كه را ياراي جنگ است ؟ دژخيم !

خواب آلود شمشير بدست به ميانه خيابان دويدم
همسرم دست بر شانه ام نهاد . چه آشفته خوابي بود
و پيك شب صدا زد : شهر آرام وآسوده است ؛

اهورا مزدا مرا دريابد...

روز سرنوشت ساز

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:18:36 GMT

آشفته از کابوس شبانه و در شگفت از پيامد آن تاسپيده نخوابيدم.
سپيده دم با پوشش درباريان در شهر براه افتادم و با دوستانم که دسته دسته بديدارم مي آمدند گفتگو کردم.
تا آنکه پيک به نزد من آمد و نامه ميهمانی آنروز بزرگان پارسی را بدستم داد.

نيمروز همه بزرگان لشکری و کشوری در تالار کاخ خواهند بود
با ديدن نام مگابيز در ميان ميهمانان دلم به شادی تپيد !
سردار دلاوری که در جوانی يک تنه سپاهی را رهبری ميکرد او از بيشتر سربازان ارتش ايران جوانتر بود و از نژاد سرداران نامی ايران.

بيگمان امروز روزی سرنوشت ساز در تاريخ ايران زمين خواهد بود ...
امروز سرنوشت نبرد با شورشيان نبرد با یونانیان و بزرگترين بدخواهی های بدخواهان اين مردم در پايتخت بزرگترين امپراتوری خاور زمين روشن ميگشت ..

ميهمانی بزرگان ارتشتاران ايران (۱)

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:18:06 GMT

نيمروز بسوی کاخ شاهی روان شدم . در راه تنی چند از دلاوران به من پيوستند.
سرداران مادی پارتی و پارسی همه خواسته شده اند .آيا نبردی در پيش است ؟
از پله های کاخ تچر بالا رفتيم از ميان سربازان گارد که در دو ستون چون بنيانی از پولاد استاده بودند گذشتيم.
همه در پيشگاه سرداران نامی ايران دست بر سينه و لبخند بر لب و اميد در دل دارند.
گرداگرد ميز دلاوران چشم براه بزرگ ارتشتاران داريوش شاه هستند.
چشمم به مگابیز افتاد. جوان ترین مرد انجمن ! لبخندم را پاسخی داد.
آه که زمان به کندی ميگذرد.
کسی را يارای گفتاری نيست. و نگاه ها سرشار از پرسش ها و گمان هاست.

تا که شاه وارد شد همه پيش پايش ايستادند.

درود بر ياران وفادار سرزمين ايران

پاسخ داديم درود بر شاه داد گستر ايران زمين
شاه بيدرنگ در يک سوی ميز نشست و چنین آغاز کرد:
بزرگ است اهورامزدا که آسمان آفرید که زمین آفرید که انسان آفرید و شادی را برای انسان آفرید.
سپس بر کورش بزرگ و پدرش ویشتاسب درود فرستاد آنگاه رو به من کرد و گفت :
زوپير بگو آنچه ديدی و شنيدی!
و من از آشوب سرکشان و کينه توزی دوباره مقدونیان و یونانیان آنچه در سفر ديدم گفتم.

سرداران نامی ایران کز نام و نشانشان چار گوشه جهان در آرامش بود
و ازگامهای استوار سپاهشان واز شیهه اسبانشان خواب از چشم گردنکشان گریزان بود همه
در کاخ بودند.

آرشام سردار سپاه پیاده کریزانتاس سردارسپاه سواره مگابیز دلاورجوان به همراه فرماندهان سپاهیان ساتراپ نشین

سرداران هریک چیزی می گفت بی گمان نبرد سختی است
نه میتوان پایتخت را رها کرد و نه میتوان آشوب و دشمن را کوچک شمرد.

پس چه باید کرد همزمان در سه نبرد درگیر شویم ؟ آشوب باختر یورش يونانيان یا آشفتگی بابل ؟

مگابیز که تا کنون سخنی نگفته بود و سخت در اندیشه بود با زیرکی رو به سپهسالاران کرد چنین گفت:
باید سپاه را چهار بخش کنیم و هر بخش را سوی نبردی روانه کنیم!

گویی آتش در میانه افتاد! همهمه ای برخاست هرکس چیزی گفت.
تا آنکه شهنشاه گفت: آرام باشید گاس که جز این راهی نباشد.

رهسپار راه آزادی

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:16:46 GMT

داریوش شاه در پاسارگاد برفراز پلکان آرامگاه کورش رو به سپاه چنین گفت :
بدانید دل ایرانیان همراه شماست .مبادا یکی از شما خشم گیرد و گوش یا زبان ایشان ببرد !
مبادا بر دشمنی که شمشیر افکنده و پشت به میدان است یورش برید !
زنان و کودکان را میازارید و چشم از دختران آنها پوشیده دارید تا اهورا مزدا شما را دریابد.
اینک نیزه مرد پارسی دور رفته ... که مرد پارسی بسی دور از پارس جنگ کرده است.
این گفتار آخر چنان شد که بر سنگنبشته ها نگاشته شد.
رهسپار نبرد شدیم.
سپاهیان در راه چنین زمزمه میکردند:

دلم از مرگ بیزار است
که مرگ اهریمن خو آدمی خوار است
ولی آندم کز اندوهان روان زندگی تار است
ولی آندم که نیکی و بدی را گاه پیکار است
فرو رفتن به کام مرگ شیرین است
همان بایسته آزادگی این است.

چو پادر کام مرگی تند خو دارم
چو در دل جنگ با اهریمنی پرخاشجو دارم
به موج روشنایی شستشو خواهم
ز گلبرگ تو ای زرینه گل من رنگ و بو خواهم!

آواز سپه دشتهای سرسبز ایران زمین را پرمیکرد.نسیم روانبخش بوی گلها را در هوا میپراکندو درفش ایرانی را فراز میکند.
چهچهه هزاران و آواز دلاوران در هم می آمیزد . همه لبخند بر لب و ایمان وامید در دل دارند.گویی به میهمانی میروند.
آری اینگونه است سرشت میهن پرستان که واژه از گفتن درمیماند.
کدامین نغمه میریزد ؟
کدام آهنگ آیا میتواند ساخت
طنین گامهای استواری را
که سوی نیستی مردانه میرفتند
طنین گامهایی را که آگاهانه میرفتند ؟

در میانه راه سپه به هر شهر که میرسید کلانتر آن سامان به پیشواز می آمد .
مردم با دهل و دایره ونی لبک سربازان را تا پشت دروازه های شهر همراهی میکنند.

تا اینکه سرانجام به مرزهای بابل رسیدیم ...

شهر خاموش

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:16:16 GMT

در سرزمین بابل شهر کوچکی است بنام تیگرا در کنار رودخانه ای به همین نام .
سرزمینی زیبا و خوش آب و هوا
سپاه به آرامی در کنار رود خانه اردو زد و آرام گرفت .
من و مگابیز همراه با چند سوار به شهر نزدیک شدیم .
در میانه را مگابیز به من نزدیک شد و گفت : آیا سپهسالار هم به این آرامش آزارنده می اندیشد ؟
گفتم زیادی آرام است ... هیچ کس به پیشواز نیامده . به سربازانت بگو چشم و گوش باز نگاه دارند.
هيچ کس نيست !
پس مردم شهر کجا هستند ؟
آری بجز چند استر و گاو چيزی و کسی در شهر نيست.
گفتم :هوشيار باشيد دشمن کمين نکرده باشد.
در گذر از کوچه های شهر کسی ما را همراهی نکرد گويی شهر مردگان...

به ناگه کودکی از خانه ای بيرون جست و گريخت.
گفتم: بگيريدش !

يکی از سواران به تاخت از پی کودک گريزپا رفت اما کودک از سر جان چالاک و بی هراس ميدويد.
سرانجام کودک را بسان خرگوشی از گريبان گرفت و نزد من بازگشت.
کودک دست و پا ميزد و در میان فریاد کودکانه اش پياپی اهورامزدا را به ياری می خواست.
چون نزديک شد و از ما پارسی شنيد خود را در آغوشم انداخت و هق هق گريست.
اشکهایش روی سپر و جوشنم می ریخت و گریه امانش نمیداد ...
دستی بر سرش کشیدم و دلدلری اش دادم برخاست و بوسه ای بر دسته شمشیرم زد و گفت : اهورا مزدا تو و سپاهت را نگاهبان باشد
ای سپهسالار مادرم را از تو میخواهم . و باز گریه صدای کودکانه اش را برید...

کودک لب به سخن گشود واز بيداد دشمن گفت ....
گفت که مردم شهر را در بند کشيده گرو ستانده اند ...آوازه سپاه زودتر از ايشان رسيده...

مگابیز ! سپاه را آماده باش بده
سپاه از رود خانه اندکی دور شد و آماده رزم گردید .
پیاده ها ..کمانداران .. سواران .. ارابه ها هرکس کار خود را میداند ...گوش بفرمان سرداران آماده پاسداری از مردم ایران.
در این هنگامه . جنب و جوش سواری نزدیک شد کمانداران او را هدف گرفتند بیگمان پیکی از سوی دشمن بود.
گفتم :بگذارید نزدیک شود.

پسین اندوهبار تیگرا

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:15:43 GMT

پیک در میانه میدان ایستاد و نگاهی سبکسر به اندام سپاه نمود میخواست از شمارشان آگاه شود .
پس پیش آمد و رجز خوانی کرد نعره ها کشید و بر ساندانیس سردار سپاه دشمن درود فرستاد.
روبه من گفت : زوپیر دوهزار مرد و زن وکودک در اردوگاه ما چشم براه تو اند ! به دیدارشان نمی آیی ؟
ساندانیس تو را تنها می خواهد تا پگاه فردا زمان از آن تو ست و از آن پس از کشته ها پشته می سازیم .
خروشی برخواست ...هشت هزار تیغ و خدنگ از سپاه ایران برکشیده شد ..از چشم ها خشم میبارد .
مگابیز نهیبی بر اسب زد .اگر فرمان من نبود پیک را به خاک و خون میکشید .
گفتمش مگابیز خشم گرفته ای !! شاه انشان چه گفت ؟؟؟ پاسخ داد :
این گستاخی جز به خون پاک نگردد.!زمان میگذرد و مهر جهانتاب پسین اندوهبار شهر تیگرا را میسازد . بی درنگ پیکی چالاک سوی پایتخت روان شد .

یکی از سرداران رو به سپاه فریاد زد : دلاوران !اگر از خاک ایران گردی بر سم اسب دشمن نشسته باشد تنها به خون پاک گردد.
نه سر افکنده ایرانیان می شویم نه سپهسالار خود به دشمن میسپاریم.
و من رو به سپاه گفتم : شکیبایی منش بزرگان است دشمن خشم شما را خواستار است تا توان شما بفرساید ...
چون سپاهی در را میهن بمیرد بهتر از آن است که آرامش از چشم مردم ایران و هرآنکه زیر سایه ایران زیست میکند برود.
چه من باشم چه نباشم شما کار خود میدانید .

آنشب خواب بر چشم کسی راه نیافت . همه نگاهشان را از من می ربایند و چشمان خیس خود را پنهان میکنند.

چون مهر خاوران از دشتهای ماتم گرفته بابل برخاست من و مگابیز و یک سردار مادی راه اردوگاه دشمن در پیش گرفتیم .
در راه سخنی بر زبان نمی آمد . آه از بسیاری این راه ....
در پیش برج و باروی اردوگاه دشمن مگابیز که دیگر اشکهایش پنهان کردنی نبود سر بر شانه ام نهاد و بلند گریست .

نگهبان بر بلندای برج و بارو گفت : بدون شمشیر ! مگابیز پاسخ داد :
شمشیر ایرانیان نهاد پاک ایشان است !!

در گشوده شد و من تنها پا به اردوگاه نهادم...

در کام اهریمن

zoopir — Sun, 07 May 2006 07:15:08 GMT

پا در کام اهریمن تند خویی نهاده بودم که در سنگدلی و خونخواری همتا نداشت و من چه میتوانستم کنم ؟
برای آزادی مردم شهر از چنگال بیگانه دیو خو راهی دگر نبود ...
همهمه سربازان دشمن به ناله گنگی می مانست که در زیر آب بگوش میرسید.
ایستادم سرم را بالا گرفتم و در دل نام اهورایی آفریدگار بردم و فریاد کردم مردم شهر را آزاد کن ساندانیس !
ساندانیس که با دیدن من به پایکوبی برخواسته بود سوی من آمد و گفت:
پس سپهسالار نامدار پارسی تویی که خواب از چشم جهان گستران ربوده ! او را به تیرک ببندید !
مرا چنان به تیرک میدان بستند که یارای جنبیدن نداشتم .
پیک به ساندانیس نزدیک شد و در گوشی چیزی گفت . شاید از شمار سپاهیان ایرانی چیزی گفت زیرا بی درنگ
به فرمان ساندانیس مردم دربند کشیده را که خستگی و گرسنگی از نگاهشان میبارید آزاد کردند .
سپاه دشمن یکپارچه به پایکوبی و شادمانی برخواست. و من همچنان دل به مهر دادار یکتا سپرده ام ...
با آزادی مردم شهر آسوده شدم اما این آرامش دیری نپایید....

شب هنگام ساندانیس سرمست از باده و سرخوش از هوای پیروزی با تازیانه به پذیرایی من آمد.
با هر تکان دستش که گویی همه کینه اهریمنی را انباشته بود پشت و بازویم به کبودی میگرایید.
آنگاه که خسته شد گیج و منگ به کناری رفت و تازیانه را بدست سرباز دیگری سپرد.

نیمه شب چشم به آسمان دوختم و از اوستا چنین برخواندم: