زوپیر سردار سپاه جاوید

در ميان هلهله وفريادهاي شادي در ميان اشکهاولبخندهابه ميان سپاهيان خود بازگشتيم.

مردان تيگرا گوسپند قربان کردندوزنان اسپند و کندر دود دادند.

سربازانم مرا در آغوش کشيدند.و در ستايش داريوش شاه سرودن کردند.

زنان تيگرا زخمهايم بستند ...نوشدارو دادند ...چه نيايشها سرودند و چه مهرورزيها نمودند.

اهورا نگاهبان ايشان باد...

سربازان به من گفتند که پس از يورش دشمن به به تيگرا پيکي چالاک از بيراهه خود را به پايتخت رسانيده.

داريوش شاه نيز سپاه کريزانتاس را از نبرد فراخوانده واز پي ما راهي شده است چرا که سپاه دشمن دو لشکر چهارهزارنفري داشته.

اينک دانستم:

داروش زيرک و خردمند سپاهيان کريزانتاسرا شبانه در جايي ميان اردوگاه دشمن و لشکر ايشان قرار داده تاخود بتواندازپشت سرشبيخون بزند.

بي آنکه ديدبان هاي دشمن پي به جابجايي سربازان از اردوگاه ما برند.

دانش جنگي داريوش شاه براستي ستودني است.

بمانند پدر دلاورش ويشتاسب که سالها در رکاب کورش بزرگ شمشير زده.

اينک پيشاپيش سپاه ايستاده ام.

پيش روي لشکر دشمن سپاه دوست    دشت نه دريايي از سرباز

چشم ها در چشمها دوخته.. دستها بر دسته شمشير..  گوشها بفرمان.

بفرمان داريوش مردم تيگرا پيرامون ميدان و تپه ها را آتش افروختند.

 تا سپاه دشمن را سردگم شمار سپاهيان خودي کند که کارساز افتاد .

با برخاستن خورشيد دولشکر آماده رزم شدند که...